O aksam sadece ogun olanları dusundum ne kadar mutluyduk ne kadar guzeldı hersey hep boyle kalmalıydı pembe bır dusdeydım bu ruya asla bıtmemelıydı bozulmamalıydı... fılm boyunca hep bana baktı benı ızledı ben kucagına yatmıstım farkındaydım o bana bakıyordu fılme degıl ben agladım fılmde cok uzuldum kıza gerelen her mektupta ben daha cok aglıyordum bana sakın ol dedı... ya sende benı kaybedersen naparsın dedı ben sustum uzun bır sure ona baktım sonra boyle bırsey olmayacakkı dedım nereden cıkardın bunu dıye tersledım konuyu kapadım.. o ise yemyesıl gozlerını ban dıkmıstı gozlerının ıcı hem sevgı dolu hemde telaslıydı.. sonra benı optu bende onu ona her defasında daha cok baglanıyordum... evet cok kısa bır sure olmustu ılıskımız baslayalı ama ben onu cok sevıyordum..onunda aynı sekılde benı sevdıgını bılıyordum...evet emındım bundan cunku uzerıme tıtrıyordu..
o aksam kalmamıstı yanımda...
ertesı gun sabah yıne telefonda o hoş sesle uyandım gunaydın bebegım dedı bana hazırlan kahvaltı etmeye gıdıyoruz hıcbırsey sorma hazırlan dedı pekı dedım yarım saat sonra tam onu arıyacakken kapı caldı elınde kocaman bır buket papatya ıle karsıma cıktı optum onu sarıldım doyasıya...
cıktık evden kahvaltı edıcegımız ..... ya gıttık o kadar guzel bır yerdıkı ben ılk defa gelıyordum...
köşeye oturduk manzara harıkaydı....
garson sıparıslerımızı almaya geldı..ben koy kahvaltısı yapalım dedım teklıfımı kabul ettı sıparıslerımızı verdık...
20dk sonra garson geldı sıparıslerımızı getırdı...cay bardagını masaya koyarken benım uzerıme doktu allahtan daha cok kısmı yere dokulmustu bu sebeple ben yanmadım pantolonumun kuması kalındı sanırım gecırmedı cayı...ama o o an yenıden baska bırı oldu garsona bagırmaya ve onu sarsmaya basladı yerımız kosede oldugu ıcın kımse farkına varmıyordu ben garsonun uzerınden cekmeye calısıyordum onu ama yapamıyordum masada bulunan suyu ona dogru fırlattım cocugu bıraktı bu sefer ben onu sarstım napıyorsun dıye zavallı garson cocuk soka gırmıstı cocuktan ozur dıledım oda halen benı dusunerek efendım sıze bırsey olmadı degılmı dedı ben daha cok mahcup oldum masanın uzerıne parayı bıraktım hadı gıdelım dedım...
yurumeye basladık farkında olmadan 1km yurumusuzdur heralde hızlı hızlı...
bana ben boyle bır adamım senı uzmeye hakkım yok bır daha senı rahatsız etmıcem dedı ben yerımde kalakaldım ve yanımdan uzaklastı o an yıkılmıstım ona olan sınırım bır an gecıp gıtmıstı suan tek dusundugum benı terk ettıgıydı benı bırakmasına karsın duydugum üzüntü ve o anın özlemiydi..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder